Samenvatting
In het eerste deel leerden we Hanne Fierens kennen – een sterke vrouw die na de dood van haar man haar leven opnieuw moest opbouwen. Dankzij de steun van haar huishoudster, Kate, vond ze de moed om terug te keren naar haar werk bij de politie.
Nu wordt ze geconfronteerd met een nieuwe, huiveringwekkende zaak. De jonge Louise Corens is brutaal vermoord en haar lichaam werd op gruwelijke wijze ontleed. Wanneer Hanne ontdekt dat Louises moeder, Virginia, al jaren wordt gestalkt, vermoedt ze dat de moordenaar veel dichter bij het gezin stond dan iemand ooit had durven denken.
Samen met privédetective Jerry Tellier ontrafelt Hanne een web van jaloezie, obsessie en wraak – een web dat zelfs haar eigen gevoelens op de proef stelt.
De zaak Corens is een meeslepende thriller over liefde, verlies en de dodelijke kracht van een waanzinnige obsessie.
Fragment
Met een dienblad vol eten bleef hij staan voor de deuropening van de logeerkamer. De ramen waren verduisterd met vuilniszakken. Een straal koud licht viel op het bleke gezicht van het meisje.
‘Eet,’ maande hij haar aan. Het meisje reageerde niet. Hij stapte de kamer binnen. ‘Eet!’ Het meisje draaide haar hoofd weg van hem. Een blonde lok haar viel over haar ogen. Hij zette het dienblad op het nachtkastje en liep op haar af ‘Ga liggen.’ Zijn stem klonk ijzig kalm. Het meisje balde haar vuisten. ‘Nee!’
Hij trok zijn kleren uit en duwde haar hardhandig op het bed. ‘Niet bewegen.’ Het meisje kneep haar ogen dicht. ‘Je ogen open,’ hijgde hij. ‘Ik wil je ogen zien.’ Ze hield haar ogen gesloten. Hij gaf haar een klap in haar gezicht. ‘Ogen open.’ Ze gehoorzaamde. Een traan rolde over haar wang. Zachtjes kuste hij haar voorhoofd.
In de douche waste hij zich grondig. Een bittere glimlach trok aan zijn mondhoeken. Hij ging naar de logeerkamer en opende de deur op een klein kiertje. Ze lag nog steeds te snikken. Het eten stond onaangeroerd op het nachtkastje.
Midden in de nacht werd hij wakker, badend in het zweet. Buiten ruisten de bomen in de verlaten straat. Hij bekeek zijn vermoeide gezicht in de reflectie van het raam. Hij haalde diep adem, stond op en liep naar de bergkast waar hij zijn gereedschap had liggen. Toen ging hij voor de allerlaatste keer naar haar toe. Ze sliep nog, maar toch kon hij het niet laten haar een kus te geven. Ze schrok wakker. ‘Niet schrikken,’ zei hij zacht. ‘Aan je lijden komt een einde.’ Hij glimlachte naar haar terwijl hij het mes hief.
